3e en 4e dag in Engeland

Op zaterdag hebben we vooral gereisd van Littlebourne naar Redlynch: 345 km, gelukkig veelal via de snelweg, maar het eerste stuk ging via Rye. Dit was een mooi vissersplaatsje met veel winkeltjes, nauwe straatjes en vele plekken om wat te eten of te drinken. Vervolgens reden we langs de kust via Hastings: een drukke badplaats gelijkend op Scheveningen. Opvallend was, dat er veel rotondes op de snelwegen waren. In Lewes hebben we een boterham genomen en lekker in de zon gezeten. Na 15u werd het wat bewolkt en hebben we de airco in de auto uitgezet. Rond 16.30u kwamen we bij 'n doel van onze vakantie aan: Stonehenge. Het lag in de middle of no where, maar er waren honderden bezoekers. Natuurlijk veel mensen die we niet konden verstaan. Een stelletje uit Taiwan maakt een foto van ons en andersom. We werden enkele kilometers vanaf de "kassa" met een bus dichterbij de stenen gebracht, maar er bleef altijd nog zeker vijftig meter tussen ons en de stenen. Velen liepen met audio-guiding, We hadden het eigenlijk zo gezien, want het waaide verschrikkelijk. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar ons hotel Woodfalls Inn te Redlych. We kregen de bovenste kamer op de 2e verdieping. Onze koffer bleek ineens heel zwaar te zijn. Op de vloer lag vloerbedekking op de houten planken en iedere stap die we zetten veroorzaakte een krakend geluid. Gelukkig had ons bed van dit kwaaltje geen last. De wifi bleek echter op de kamer niet te werken, want de versterker van de router bevond zich op de eerste verdieping. Ook dit keer zat het ons met het eten niet mee. Om half acht gingen we aan tafel en om half negen kregen we pas het eten. Er bleek om acht uur (20.00u) een gezelschap van 100 mensen te komen en die moesten allemaal van drinken voorzien worden. Desondanks smaakt het eten toch goed. Om 22.45u gingen we moe van de reis naar bed, maar om 23.30u schrokken we ons een hoedje van het brandalarm wat afging. Nou ik heb Hanny nog nooit zo snel uit bed zien vliegen, haar schoenen en regenjas aan zien doen als toen. Een overbuurman op de verdieping die kennelijk bekend was met het hotel schreeuwde iets naar beneden, waarvan ik begreep dat het om iets ging uit de keuken wat niet juist was uitgezet.

Na een kwartier keek Hanny nog steeds lijkbleek van de schrik en mijn oren die normaal blijk gaven van tinnitus hadden het al helemaal niet meer. Eerst het lawaai van die honderd gasten beneden en later het brandalarm op onze kamer, twee meter boven ons hoofd. Gelukkig hebben we kunnen slapen tot 8u, want op zondag zijn ze niet zo vroeg met het ontbijt. Vandaag zondag 11 juni hebben we het nationaal park New Forst bezocht en aldaar een wandeling gemaakt en tevens op een bankje een boterham gegeten die we eerder in een dorpje hadden gekocht. Het nationaal Park bleek zeer uitgestrekt te zijn en er liepen paarden en koeien rond die dag en nacht de weg konden oversteken. Verder kon men op verschillende plekken de auto parkeren, een wandeling maken of anderszins recreëren. De plek die wij hadden uitgekozen bleek zo druk te zijn dat we onze auto zelfs langs de kant van de weg moesten parkeren. Op zondag scheen ineens iedereen erop uit te willen gaan. Ook vandaag scheen de zon volop. Hier genoten we natuurlijk van. Verder gaan we vanavond ergens anders ons geluk met het eten proberen, want een derde keer iedereen zien eten en zelf moeten wachten is een kwelling, zelfs in de vakantie. Morgen weer een reisdag naar Tintagel.