14 februari

Vanochtend hadden we vrije tijd tot 12 uur. Wel eens een keer lekker, niet om 6 u op. Na het ontbijt: er was zowaar kaas, zijn we naar het strand gaan kijken en het zwembad. We konden er vanuit onze kamer zo naartoe lopen. 

 Ook nog even geschommeld. Brandend zand.

 Fris water en al een beetje verbrand.

Omdat er geen lunch was, hebben we een broodje tonijnsalade mee kunnen nemen (wel betalen) voor onderweg. Er waren verder geen lunch stops gepland met de bus toen we uit Dong Hoi vertrokken. Om precies twaalf uur vertrokken we naar Hué. We zouden de denkbeeldige grens met Zuid Vietnam oversteken. Maar eerst bezochten we nog de Vinh Moc tunnels. Deze dienden als huisvesting van de dorpelingen van 168 tot 1972. Dit waren er honderden. Er zijn zelfs 17 kinderen geboren. Er waren niveau’s van 11 meter diep, 15 meter diep en 23 meter diep. Wij zijn er ook in geweest (tot 11 mtr). De Amerikanen bombardeerden het dorp met 9000 ton bommen. Soms drie keer per dag en iedereen heeft het overleefd. De tunnels waren zeer geraffineerd gegraven en wel zo, dat ze niet onder water konden lopen. 

 De drie diepteniveau’s werden in kleuren aangegeven en de in-en uitgangen stonden ook aangegeven. Aan de gangen van de tunnels waren verblijfsruimten gemaakt en er was een grote zaal en een “kraamkamer”. Ik moest uiteraard bukkend lopen en sommige groepsgenoten gingen vanwege hun lengte niet mee.

Vervolgens zijn we naar een begraafplaats (in een gedemilitaireerde zone: Truong Son) gereden waar ook nog vele onbekende Noord Vietnamese soldaten lagen. Het kerkhof was zeer mooi opgemaakt.

 Soldaten gedood in een tank lagen in een groter graf en waren allen onherkenbaar. Vervolgens gingen we naar de voormalige grens met Zuid Vietnam en liepen over de brug. Hier staan we precies allebei met een been op de vroegere grens tussen Noord en Zuid Vietnam. De brug heet de Hien Luong Bridge. Blauw was Noord Vietnam en geel Zuid Vietnam. Na de brug stond nog een groot beeld van moeder en kind die wachtten op de terugkeer van hun man na de oorlog.

Daarna reden we naar Hué met onderweg een kleine plaspauze en verder met de wetenschap, dat het erg druk zou zijn in Hué met de komende feestdagen voor de boeg (TET feest).  Overal hingen er in het land vlaggetjes en lampionnen in de dorpen, steden en langs de wegen. Ook in Hué zagen we veel mensen die bloemen en planten gingen kopen opde vele grote bloemenmarkten.

Rond 18 u hebben we in een restaurant gedineerd, waarna we een cyclotour gemaakt hebben door Hue in het donker, zij het met straatverlichting en lichten van de honderden scooters en winkels. Het was weer een drukte van jewelste. Uiteraard hebben we hiervan opnames gemaakt, maar deze verschenen nog niet op de i-pad. MIsschien morgen. Morgen gaan we de stad bekijken met o.a. de Citadel.