12 februari

We vertrokken vandaag wat later uit het hotel met onze mooie nieuwe bus.

Het hotel had erg grote kamers en een erg grote badkamer (was ook wel eens lekker). Ook de eetzaal was erg groot en ik moest eerst ogen bijkopen, omdat ik deze tekort kwam bij het zien van alle voeding die er uitgestald stond. Na het ontbijt vertrokken we om even verderop een fietstocht te maken door de landerijen Tam Coc 

 Die fietskes waren voor mij net tekort, maar ik redde mij er toch mee. De rit verliep heel rustig en iedereen (28) kon goed bijhouden. Onderweg stopten we bij een lokale markt en zagen daar met kippen de verschrikkelijkste beelden. Hierbij een foto van een nog nette situatie.

 Ook stopten we met de fiets aan de hand bij beelden van tekens van de dierenriem.

Na anderhalf uur rijden en 10,7 km (op mijn applewatch gemeten) kwamen we weer bij het startpunt. Daarna reden we weer een stukje met de bus en stapten we in een roeibootje die werd “geroeid” door een vrouw met haar voeten.

 De tocht duurde tweemaal 5 kwartier en we voeren viermaal door grotten. Halverwege probeerde ze ons van alles te verkopen, maar uit compassie hebben we toch een leuk stuk geborduurd tafereel gekocht en een mooie waaier. Ik zou zelf al na 10 minuten total loss zijn geweest met krampen in mijn rug, bovenbenen, kuiten en zeker mijn voeten. Na aankomst bij de “aanlegplaats” weer de bus in, een stukje gereden en daarna hebben we met zijn allen geluncht rond 12.30u. Het eten werd hierbij in een ras tempo geserveerd. Vervolgens zijn we de bus ingestapt om de reis naar de volgende plaats (Vinh) te beginnen = 250 km. Onderweg eenmaal een plaspauze gehad en “voortgeraast”  over de mooie snelweg. Het eerste stuk stond ernaast vol met ananasplanten en de rest liet alleen maar rijstvelden zien zover het oog strekte. Dit duurde echt zeker 230 km. De rijstplantjes waren hier in groei verder gevorderd dan verder in het noorden. Inmiddels was de zon eindelijk gaan schijnen en was de waas van de afgelopen dagen eindelijk verdwenen en werd het wat warmer. Rond achttien uur kwamen we aan in Vinh, welke stad in enorme ontwikkeling is. Na het settelen in het hotel van 33 verdiepingen (wij op de 15e) zijn we ernaast een Pizza gaan eten waar we drie kwartier op moesten wachten, maar we hadden de tijd. Ten tijde van het maken van dit verhaal is het hier 20.50u.

Overigens hebben we onderweg van de landelijke gids een uitleg gekregen hoe het huwelijk hier plaatsvind: normaal komen er 600 tot zeker 1000 mensen op de bruiloft en zeker in het noorden worden de meisjes al vroeg gekoppeld, wat vaak tot scheiden leidde. Wat ik gisteren niet vermeld heb is een gekregen uitleg over de vele begraafplaatsen langs de weg of sommige rare plaatsen. Vooral in het noorden duurt een begrafenis 3-5 dagen. Na ongeveer drie-5 jaar wordt het overleden familielid door de oudste zoon opgegraven en worden de beenderen gereinigd en herbegraven in een kleiner gaf. Omdat de graven vaak op het eigen land waren en de kinderen na overlijden van de ouders het land wilden verkopen om naar de stad te vertrekken, werden de graven verplaatst naar een begraafplaats want de graven moesten voor altijd blijven. Soms lagen er op het graf wel een tiental overledenen onder een kleine grafsteen.

Nou moet je hier straks niet over gaan dromen, maar voor nou wens ik jullie vast welterusten en tot morgen. We vertrekken weer vroeg, 7.30u.