Elfde dag in het Verenigd Koninkrijk: Beddgelert.

Het ontbijt was weer uitgebreid; dit keer met twee heerlijke croissants erbij met black current jam. Om 9u gingen we al op pad om een treinkaartje te bemachtigen voor een ritje van 22 miles van Porthmadog naar Blaenau Ffestiniog. We hadden geluk. Aanvankelijk liet de cassiere ons weten dat we pas om 14.30u mee konden in plaats van 10.30u .Bij nader inzien boekte ze toch twee plaatsen aan een smal tafeltje, want de andere plaatsen (vier pers. Aan een grotere tafel) waren allemaal gereserveerd.) Na even snuffelen in het souvernirwinkeltje, waar natuurlijk iets aan onze vingers bleef hangen, vertrok de trein om 10.30 u terwijl verschillende mensen de trein uitzwaaiden. Onderweg zwaaiden ook verschillende mensen naar de trein. We passeerden verschillende tussenstations en zagen onderweg bergen en dalen. Bijna aan het einde was een waterkrachtcentrale en iets verderop een leisteengroeve. Daarbij lagen flinke bergen afvalleisteen. Aan het eindpunt (om 11.45u) in Blaunau Ffestiniog hadden we 40 minuten pauze en namen we wat koffie om bij te komen van de toch enigszins boemelende trein en de zes kwebbelende dames achter ons. Het treinstel no. 108 waarin we zaten op plaats 7 en 8 was erg smal en de “stoelen” ook. Er waren tafeltjes met stoelen voor 4 personen en tafeltjes met twee stoelen tegenover elkaar. Aanvankelijk hadden we ons aan een grotere tafel gesetteld, maar toen die zes dames kwamen zijn we vrijwillig verhuisd. Op de terugweg dachten we mooi aan de andere kant zicht te hebben, maar dat bleek niet zo. Ik ging nu alleen achteruit en zag hetzelfde panorama als voorheen. De wagons (negen in totaal) kwamen rakelings langs de kanten van opgestapelde stenen. Ook in een tunnel bleef aan beide kanten weinig ruimte over. Toen we halverwege de terugrit kwamen bood een vriendelijke heer naast ons aan het grotere tafeltje aan om van plaats te wisselen, zodat ik wat beter foto’s kon maken van het dal. Hij en zijn zoon waren flinke figuren en ik liet hen weten dat we genoeg foto’s hadden gemaakt. (Ik kon het hen niet aandoen om op die smalle stoeltjes te gaan zitten.) Hij knoopte een praatje met ons aan en bleek met zijn zoon te reizen; ze kwamen uit Australië. We hebben nog gezellig kunnen kletsen tot het eindpunt. Omdat de treinrit drie uur duurde konden we onze auto gratis op een nabij  gelegen parkeerterrein kwijt. Scheelde weer wat ponden. Vervolgens zijn we naar Betws-y-Coed gereden en hebben daar wat rondgekeken. Het was een toeristendorpje bij uitstek en dus ook erg druk. Op een brug, Pont-y-Pair brug, uit de vijftiende eeuw stonden veel mensen zich te vergapen aan wat eronder te zien was: een watervalletje met veel rotsen eromheen. In een groot Hotel verderop (Royal Oak Hotel) hebben we om 17 u alvast gegeten omdat we dat alvast gedaan wilden hebben voor terugkomst in ons B&B en in Beddgelert. Onderweg terug naar ons B&B reden we door mooie dalen met hoge bergen (bergketens) (lijkend op die van Schotland). Gelukkig kwamen we op het smalle weggetje naar de B&B geen andere auto tegen. Hopelijk zijn onze verhalen nog steeds interessant en verklap ik alvast dat we morgen een kasteel zullen gaan bezoeken.