20 juni van Sligo naar Dublin (Ierland) en Llandudno (Engeland), 21 juni en 22 juni

Tijdens onze tweede nacht in B&B Treetops ging om drie uur 's nachts het brandalarm met drie korte harde piepen af. Het hing boven ons bed. We schrokken ons een hoedje. We wisten direct dat het een vals alarm was, maar ons hart klopte toch in onze keel. Gelukkig bleven onze harten wel kloppen. Ik kon het eerste uur de slaap niet vatten. Later vertelde de hospita dat het kennelijk een storing was op hun met iedere kamer gekoppelde systeem. Ik had een beetje overdreven en ze wenste me bij het afscheid verder succes met mijn gezondheid. Ondanks de hogere leeftijd van de hospita was ze toch voorzien van moderne middelen. We konden met onze credit card betalen, zij het dat het betalingsproces onderbroken werd en we nog steeds niet weten of het gelukt is. De rit naar Dublin verliep vlotjes. De zon scheen weer en we waren al vroeg in Dublin, waar in de voorstad enige filevorming was. Bij de Ferry werd onze Daihatsu omringd door een Morgan, een Ferrari, een Maserati en een oude Porsche. De Engelse eigenaar van de Morgan stapte uit zijn bolide om mij te woord te staan. Ik viel achterover van de prijs. Met de andere eigenaren ben ik maar niet meer gaan praten. We konden vlotjes aan boord en de tocht op de ferry van Dublin naar Holyhead (14.30u-16.30u)verliep voorspoedig. Op weg naar onze overnachtingsplaats in Llandudno (75 km in Engeland) besloten we in het hotel te eten en niet naar een restaurant te gaan. Na het verlaten van de ferry in Holyhead bezochten we het vestingstadje Conwy. Ommuurd door een dikke stadsmuur en beginnend met een mooi kasteel (wat natuurlijk in de steigers stond) liepen we een rondje. Vlak voor onze overnachtingsplaats The Whitehouse Hotel in Llanddudno bezochten we ook nog de stad Chester waar ik dertig jaar geleden was geweest op bezoek in een fabriek voor stomamaterialen. Chester was de leukste en mooiste stad die we tot dan gezien hadden. Mooie vakwerkhuizen, mooie andere gebouwen, een grote kathedraal en stadsmuren waar we even over gelopen hebben. Ook zagen we een mooie klok op een boog: De Eastgate Klok die het diamanten jubileum van koningin Victoria gedenkt. Het hotel te Llandudno was niet meer van deze tijd en aan renovatie toe. Hadden we op de foto's bij het boeken niet gezien. De trappen waren erg smal, de lift was ouderwets met twee schuifdeuren en zo klein dat ik slechts 1 koffer mee kon nemen. De vloerbedekking was niet schoon en op de kamer was het meubilair ook aan vernieuwing toe. De lades van een nachtkastje hingen er scheef in omdat een zijkant los zat. Het bureaublad vertoonde een grote scheur door wateropname. De tv was 30 x 30 cm en vertoonde krassen op het scherm. De ramen waren bevuild met meeuwenpoep en op de vensterbank liepen volop mieren. In de douche was geen planchet bij de spiegel; de schroeven zaten er nog wel half in en de douchestang met de douchekop zat helemaal los en bleef nog net hangen en hing veel te laag voor mij, kon ook niet hoger. Verder was er geen thermostaatkraan, maar moest men warm en koud zelf mengen. Een hele klus, want het warme water moest aan het andere eind van het hotel komen.Het slot van de deur ging op en neer bij het openen en de deur van de kamer was om het hoekje van een andere deur op de gang. Het eten was goed en de obers deden hun best. Verdere ervaringen met hotel waren dat er achter het hotel een parkeerplaats was, maar er was geen plaats. We moesten de auto aan de voorzijde op de boulevard zetten. Dit kon gelukkig gratis tussen 19.00 u en 10.00 u 's ochtends. Bij het inchecken bleek de receptionist onze boeking via booking.com niet te kunnen vinden en als we een kamer wilden, moesten we direct betalen met een creditcard. Dit hebben we gedaan (maar zo later bleek thuis dat die ochtend booking.com het hotel het bedrag voor de kamer al had overgemaakt en ons gecrediteerd). De nacht verliep rustig totdat om 7.15 u plotseling het brandalarm afging (Weer overeind in bed!!!). We schrokken ons weer een hoedje. Snel de kleren aan om naar het verzamelpunt te gaan. Met de haren nog overeind ging ik alvast naar de receptie. Onderweg viel het mij op, dat er niemand op de gang was. De receptionist vertelde mij, quasi nonchalant kijkend naar de tv, dat er iemand uit de douche was gekomen en door de stoom daaruit het brandalarm was afgegaan (ditzelfde stond ook bij de reviews vermeld).  Overigens zat er in onze douche wel een ventilatortje wat hoort te lopen als je de lamp aandoet. Ons ventilatortje kon niet werken, want bij nader onderzoek zat het helemaal vol stof. Oh ja: de receptie was een jan boeltje. Achter de balie lagen doucheslangen en gereedschap etc. en op de balie lagen twee jassen met een hangertje erin. Niet echt uitnodigend. De wifi-installatie hing scheef en losjes aan de muur. Ten slotte was de hoofdingang zo smal dat ik de koffer voor mij uit moest houden om erin te komen. De andere helft van de deur  stond dicht. Eenmaal buiten stonden er steeds verschillende mensen te roken en te hoesten. De tegels van de trap waren afgesleten. Zo nou weten jullie hoe het Whitehouse Hotel in Llandudno was. (later bij het maken van een review van het  hotel zagen wij andere boordelingen en deze waren ook niet goed; hebben we ook niet gezien). Bij het ontbijt kreeg ieder een bord met 'n sneetje geroosterd brood, een worst, witte bonen in tomatensaus en een gebakken ei. Dat was aan ons niet besteed. We vroegen wat sneetjes geroosterd brood en met wat jam en boter werkten we die naar binnen samen met wat yoghurt en muesli.

De reis naar Hull verliep vlotjes. Er was sprake van enige drukte bij de steden Manchester en Leeds en in het begin van Hull. We konden vrij snel de boot binnen rijden en daar zagen we een oldtimer staan, die we onderweg voorbij waren gereden en hadden gefotografeerd. Bij het parkeren op het cardeck stonden we weer achter een Morgan. Ditmaal een rode. De boot vertrok op tijd, we aten in het restaurant a la carte en we sliepen goed. Bij het lopen op de gangen was het net alsof we gedronken hadden. De boot ging zachtjes van links naar rechts of andersom. Om 6 u al werden we gewekt voor het ontbijt (en er was geen brandalarm afgegaan), maar we aten een simpel croissantje. De klok moest natuurlijk weer verzet worden. Het was toch zeven uur. Precies om half negen liep de ferry van P&O de haven van Rotterdam binnen en om 10.50 u waren we weer thuis na ruim 3100 km met onze trouwe Daihatsu, zeven B&B's en één hotel.