13 maart 2025 Donderdag

Om half negen vertrokken we. Het was toen al 25 graden. Allereerst bezochten we een transithome voor weesolifanten. Ze worden zoveel mogelijk in de natuur uitgezet en daarom mochten wij alleen van een afstandje kijken hoe ze om 11.30u gevoederd werden. Sommigen kregen melk: ze pakten de slang met hun slurf en duwden die in hun mond. Anderen liepen direct naar de bladeren die klaar lagen. Sommigen probeerden een tweede ronde melk, maar daar trapten de oppassers niet in. Onder luid geschreeuw van protest werden ze dan weggestuurd.Met groepjes werden ze doorgelaten naar de voederplaats. Er waren er zeker vijftig.

Een oudere olifant met een manke achterpoot kreeg een douche. Hij behoorde volgens mij niet bij de weeskinderen.

 Hier moesten ze wachten om doorgelaten te worden.

Vervolgens gingen we naar Galle, waar een fort was, dat door de Hollanders was gebouwd in de zeventiende eeuw, geheel omringd door een muur en voorzien van kanonnen. Galle werd toen versterkt als hoofdstad in de handel van specerijen. We bezochten een gereformeerde kerk uit die tijd met graven erin, waarop Nederlandse teksten vermeldden wie erin lag. Daarna liepen we wat door straatjes met allemaal winkeltjes en lunchten we in een oud Nederlands ziekenhuis ( was natuurlijk niets meer te zien van het ziekenhuis). Wij aten voor de afwisseling maar eens een pizza, want al het andere eten was met vooral rijst of sandwiches geweest.

 Voortoren in Galle. Hanny en Noortje in de banken van de kerk. VOC gebouw. Muur met soldaten erlangs Wij bij een kanon. Hanny met de zee op de achtergrond.

Onze weg werd om 16 u vervolgd naar het Tsunami museum, waar we niet mochten fotograferen, maar waarover ik gisteren al wat vertelde. Er stond nog wel een stuk van de trein, die destijds door de watergolven omver werd geblazen en vele honderden slachtoffers eisten. Hier toch een foto van een wagon: helemaal verroest: 26 december 2004. Indonesië had de meeste slachtoffers. Daarna kwam Sri Lanka. Onderweg zagen we nog veel verwoeste huizen, toen we langs de kust naar het noorden reden.

 De foto’s van de vele overledenen maakten veel indruk op ons.

Na twee uurtjes rijden kwamen we aan in ons hotel aan het strand, waar de ontvangst chaotisch was. Er kwamen net veel gasten aan. We kregen een hele mooie kamer met uitzicht op de zee aan de westkust. Het restaurant is zo groot, dat je er verdwaalde. Nou morgen gaan we om acht uur al fietsen en daarna relaxen gedurende de middag. In de bus hebben we van de reisleiders afscheid genomen en krijgen nu lokale gidsen. Over een paar dagen volgt nog een boottochtje over de rivier en daarna meld ik wel weer hoe het verder gaat. Voor nu welterusten en groetjes aan al onze volgers.