12-13-14 maart

Nou,......we zijn weer in de lucht na twee dagen zonder stroom. Op zaterdag gingen we van Ayathuya naar Kanchanaburi, waar we het Thai-Birma spoorlijnmuseum bezochten en het Kanchanaburi warcemetery bezochten waar naast veel nederlandse, engelse, americaanse ook aziatische militairen begraven lagen. Het kerkhof was prachtig verzorgd en naast ieder graf stonden mooi bloeiende planten. Na een uitstekende lunch in een restaurant met uitzicht op de Bridge van de river Kwai (uitspreken als kwei, want kwai betekent waterbuffel). We zijn het hele stuk over de brug gelopen en terug en hebben uiteraard verschillende foto's gemaakt. We waren echter niet alleen. Ieder vond het indrukwekkend en de temperatuur was intussen 38 graden. Toen ik op een knie wilde gaan zitten op de brug, was deze gloeiend heet.

Vervolgens zijn we na een busreis van 2 uur naar een aanlegplaats gebracht, vanwaar we met een longtailboot naar het drijvend hotel werden gebracht. Ik wist niet dat die dingen zo hard konden scheuren. Het hotel bestond uit allemaal huisjes (kamers) op drijvers: een kamertje met 2 eenpersoonsbedden (daarboven een klamboe) en een kleine ruimte met toilet en een wastafel. Aan de wand hing een slang die als douche fungeerde. Er kwam overdag lauw water uit en s' morgens koud. Dus dan weet je wel wat ik allemaal gewassen heb. Het water van de wastafel en de "douche" liep zo de rivier in. Het "hotel" had wel een lengte van 300 meter en zoals gezegd er was geen stroom. Om 18.45u werd het donker en stonden er voor alle huisjes een olielamp te branden. Deze brandden de hele nacht door. Op de "kamers" moest alles met zaklampjes beschenen worden. Het drijvend hotel lag wel mooi in een soort vallei die via een rotsenkloof te bereiken was over het water. Om 16 u kwamen we aan en zijn we nog snel met zwemvesten aan in de rivier gesprongen en hebben we ons af laten drijven van het begin van het hotel tot aan het einde. Er stond een flinke stroming.

Toen Hanny erin sprong vergat ze haar mond dicht te houden, dus dat was effe vervelend. Het was verder een leuke ervaring.

Op zondag zijn we al vroeg naar de Hellfire Pass gegaan en het Hellfire museum waar de ervaringen en belevenissen van de krijgsgevangenen werden beschreven en getoond, die de Burma spoorlijn gemaakt hebben gedurende een periode van 15 mnd, terwijl hiervoor 4 jaar was gepland (414 km). Er zijn er velen gestorven. De foto's van de krijgsgevangenen lieten allemaal uitgemergelde mannen zien.  We zijn ook een stuk door de Hellfire pass gelopen terwijl het 38gr. was. Vervolgens hebben we bij een treinstationnetje aan de Burma spoorlijn (Nam Tok) de lunch gebruikt. Het personeel was erg vriendelijk in tegenstelling tot de medewerkers in het drijvend hotel. Daar kon geen lachje vanaf. In het nationaal Park Erawam bezochten we de watervallen die op zeven niveau's lagen, maar we zijn vanwege de drukte en het ongemak van boomwortels en grote traptreden niet verder gegaan dan 3,5. Daarna weer in de longtailboten naar het hotel, waar we na het diner in een hangmat voor of achter het huisje konden "hangen". We hebben tot laat in de avond gekletst. De groep bestond overigens uit 19 deelnemers uit het hele land. Vijftien personen waren al eerder in Thailand geweest :11 dames en 8 heren.

In het drijvend hotel hebben we na het diner weer wat gekletst en getracht een boek te lezen bij het licht van een olielamp, maar dat viel niet mee. Er heerste een serene rust en de krekels aan de overkant van de rivier maakten behoorlijk lawaai. Iedere ochtend kwam er bij het restaurant een jonge olifant op bezoek, die wat te eten kreeg en wat bleef staan pootje baaien bij een loopbrug, die naar het dorp ging.

Op maandag, vandaag, moesten we al vroeg op (6.45u) om om 7u te kunnen vertrekken. We hadden de avond tevoren al zoveel mogelijk ingepakt, wat met zaklampjeshulp gebeurde. Als laatste gingen vanmorgen de toilettassen in de weekendtas. Er was echter een flinke kakkerlak in de tas van Hanny gekropen wat enige paniek bij haar veroorzaakte. Gelukkig maakte hij zich vlug uit de voeten toen ik hem een mep verkocht en hij van het bed af vloog.

Opnieuw na het ontbijt in de longtailboten op weg naar de aanlegsteiger waar de chauffeur  van de bus en de busboy (zijn vrouw) twee dagen op ons hadden gewacht. We werden vervolgens naar de drijvende markt gebracht in Danum Saduak, ten zuidwesten van Bangkok, waar we eerst wederom een rondje in longtailboten maakten voordat we uiteindelijk op die markt kwamen. Na een bakkie cappucino gingen we op weg naar Cha-Am, met halverwege een uitstekende lunch in een restaurant en een bezoek aan een apentempel.

Om 16u kwamen we aan in Cha-Am. We kregen allemaal een flinke hotelkamer met wifi etc en airco. Deze hebben we wel gemist in het drijvend hotel. Het hotel ligt vlak aan het strand en uiteraard zijn we direct in de zee "gedoken". Het water was gewoon warm. In Hua-Hin (20 km verderop) hebben we om 19u het diner gebruikt in een see sight restaurant. Voor mij de gelegenheid om wat frietjes te nemen, want van al die rijst kreeg ik intussen spleetogen. Morgen hebben we een dagje vrij, want niemand nam er deel aan de optionele excursies. Morgen volgt er misschien meer.