Maandag 30 september

Maandag 30 september

Hier eindigt onze reisblog helaas. We moeten onze reis afbreken in Chiang Rai, het noordelijkste puntje van Thailand. Het onverwachte is gebeurd. In de nacht van zaterdag op zondag werd ik om 1.45u wakker met een flinke pijn in mijn rechterarm, wat even wegging en toen weer terugkwam. Daarna kwam er een beklemmend gevoel op mijn borst wat niet wegging. Voor mij redenen om Hanny te wekken en alarm te slaan. De jongen van de receptie reageerde net als Manuel van Fawlty Towers. Uiteindelijk belde hij zijn baas en deze belde weer Peter onze reisleider.  De manager van het resort had gelukkig al een taxi gebeld om me naar het ziekenhuis te brengen. Op een huisarts hoefden we niet te rekenen, want die zijn hier niet. De pijn op mijn borst bleef aanhouden en gelukkig waren we na 10 min. in het ziekenhuis, waar men ons buiten al opwachtte. De nodige controles werden verricht, kreeg een infuusnaald ingebracht en zuurstof. Er werd ook bloed afgenomen. De bloeddruk gemeten en de zuurstofopname (saturatie).  Ik probeerde zo kalm mogelijk te blijven, want ik was nog steeds in een roes. Hoe kan dat nou?

Hanny bleef ook rustig, maar in de kamer van het resort had ze het niet meer.

Een SEH-arts kwam daarna mij beoordelen en de uitslagen bekijken. Ze wilden mij een nachtje daar houden en de volgende ochtend zou er een cardioloog komen. Ik werd op de intensive care gelegd. Kwam aan de monitor en kreeg zuurstof. Nooit geweten dat zo'n slangetje op den duur behoorlijk irriteert.

Hanny is daarna met de reisleider, die ons ook hier begeleidde, naar het resort gegaan om wat bij te komen. Ik heb wat proberen te doezelen, omdat de pijn toch echt niet  helemaal wegging. Ik had op de SEH als een tabletje nitrobaat onder de tong gehad. Om half vier heb ik er nog een gekregen. Rond zes uur was de pijn te hebben, maar ik voelde goed dat ik een thorax had.  Om 7u kwamen  Hanny en Peter, nadat er een algemene arts ook was komen kijken en vroeg hoe het ging. Om 8u kwam de cardioloog en luisterde naar hart en longen en beantwoordde vragen. De vraag of ik de volgende dag verder mocht reizen negeerde hij lachend. Intussen maakte hij een echo van mijn hart. Hij gaf Peter een uitleg, die meer algemeen was, want hij wilde eerst de verdere bloeduitslagen afwachten. Ik wist uit ervaring dat een eventueel hartinfarct pas later aan de gestegen bloedwaarden vastgesteld kan worden.

Als het kon wilden we na een paar dagen ons weer bij de groep melden, want ik had het ECG gezien en de bloeddruk en de temp. Deze waren niet afwijkend.

De arts sprak al direct van een "aanval van angina pectoris".

Hij zou op zondagavond beslissen hoe verder. Op de IC werden bloeddruk en temp. regelmatig gecontroleerd en om de 3 u bloed afgenomen.

's Middags mocht ik om 13.30 u van de IC af en kwam ik op de 5e verdieping op een eerste klas kamer te liggen, welke Peter voor ons had geregeld. Hanny kon dan bij mij blijven en er eventueel ook slapen. Hij had intussen ook de alarmcentrale gebeld om deze te informeren. De ziektekosten moesten geregeld worden

Om 20.30 kwam de algemene arts en deze was tevreden omdat ik mij inmiddels stukken beter voelde. De "Chestpain"  was weg,maar mij hoofd bonkte van de tabletten die ik intussen op de IC had gekregen. Deze waren om aanvallen van angina pectoris te voorkomen en om bloedstolling tegen te gaan. Ook kreeg ik een maagbeschermer. De arts lachte en twijfelde over de vraag of ik de volgende ochtend mee verder op reis mocht. Hij liet het over aan de cardioloog die rond 22 u kwam.  Intussen had ik al besloten om niet verder te reizen, maar om naar huis te gaan zodra dit mocht. Ik wilde niet constant met de gedachte rondlopen dat ik er weer last van kon krijgen bijvoorbeeld bij de bergstammen of in een treintje bij de River Kwai (uitspreken als Kwee). Ook vond ik het een belasting voor Hanny en de groep, want ik vormde toch een risicofactor.

De cardioloog  liet weten dat ik volgende dag met ontslag mocht en medicatie samen met een medische verklaring mee zou krijgen.

De VHD liet weten dat ze pas een terugvlucht gingen boeken als ze een medische verklaring hadden waarin stond dat is fit was tot fly. Een arts van de reisverzekering ging dat beoordelen. Het is dus de bedoeling dat we van Chiang Rai naar Bangkok vlogen en van Bangkok naar Amsterdam. De procedure van dit alles kon even duren en dus moesten we terug naar het resort in afwachting van een te regelen vlucht.

Op maandagochtend kwam de cardioloog opnieuw langs en gaf nogmaals bevestiging van ontslag na de lunch. Intussen had Peter alles voor ons geregeld en had hij vele telefoontjes gepleegd. Wij zijn hem daar zeer dankbaar voor.

Vermoedelijk komen we donderdag  terug. Hedenochtend voel ik mij heel goed.

Wordt als het kan vervolgd. Het is hier nu 9.15u, vijf uur later dan in Nederland.

Hierbij nog enkele foto's van onze dag van zaterdag. Overigens was het ziekenhuis prima: een prive ziekenhuis. Uiteraard heb ik kritisch gekeken hoe alles verliep en of de kwaliteit goed was. Het Overbrook Hospital krijgt een 8.